time traveller.jpg
Έργο του Duy Huynh

Η βροχή χτυπούσε τα τζάμια με μανία ενώ οι αστραπές έσχιζαν τον ουρανό στα δυο φωτίζοντας για ελάχιστα δευτερόλεπτα αυτήν την σκοτεινή νύχτα του Μαΐου. Ο άντρας καταϊδρωμένος τοποθετούσε το τελευταίο κομμάτι στο πιο φιλόδοξο δημιούργημα του. Αφού βεβαιώθηκε ότι τα πάντα ήταν στη θέση τους έκανε ένα βήμα πίσω για να επιθεωρήσει την κατάσταση. Ναι, τα πάντα φαινόταν έτοιμα: η κάψουλα είχε επιδιορθωθεί και δεν υπήρχε πλέον καμία ρωγμή που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κάποια διαρροή ύλης στον χωροχρόνο κατά την διάρκεια του ταξιδιού, ο μηχανισμός είχε βελτιωθεί με την αναβάθμιση του επιταχυντή μορίων και την προσθήκη γεννήτριας για καταστάσεις εκτάκτους ανάγκης. Ήρθε η ώρα για μια πρώτη δοκιμή. Πλησίασε ένα από τα πολλά κλουβιά που ήταν στοιβαγμένα στο πίσω μέρος του εργαστηρίου του, άνοιξε την πόρτα και άρπαξε από μέσα τον τροφαντό αρουραίο.

-Λοιπόν Κοιλιά, απόψε είναι η σειρά σου. Ελπίζω να είσαι πιο τυχερός από τους προηγούμενους, είπε στον φοβισμένο αρουραίο.

Γύρισε στην μηχανή, μπήκε μέσα και άφησε τον Κοιλιά στο κέντρο του μικρού θαλάμου της.

Καλή τύχη, του είπε.

Βγήκε, έκλεισε την σιδερένια πόρτα και αφού έστριψε αρκετές φορές τον μεγάλο τροχό της στράφηκε προς τον εξωτερικό ψηφιακό πίνακα ελέγχου της μηχανής. Τα κόκκινα ψηφία του πρώτου πεδίου έγραφαν την τρέχουσα ημερομηνία: 24 Μαΐου 2016, 23:29. Τα πράσινα μηδενικά του δεύτερου επιπέδου αναβόσβηναν περιμένοντας τον άντρα να θέσει την επιθυμητή ημερομηνία: 24 Μαΐου 2016, 23:34. Όλα ήταν έτοιμα. Πήρε μια βαθιά ανάσα και κατέβασε τον μεγάλο μοχλό. Η μηχανή ξεκίνησε να δουλεύει, με έναν αργό, γουργουριστό ήχο ο οποίος όλο και δυνάμωνε. Σύντομα η κατασκευή άρχισε να κάνει μεγάλο σαματά, να τρέμει και να βγάζει καπνούς. Είναι φυσιολογικό, σκέφτηκε ο άντρας, υπερθερμάνθηκε λόγω των υψηλών ταχυτήτων των σωματιδίων. Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα ο θόρυβος και το τράνταγμα σταμάτησαν. Επικράτησε απόλυτη ησυχία και μόνο οι τελευταίες ψιχάλες της βροχής στα τζάμια ακούγονταν πια. Ο άντρας κοίταξε το ρολόι του. 23:30. Ακόμα τέσσερα λεπτά. Βημάτισε για λίγο ανήσυχος πάνω κάτω. Ξανακοίταξε το ρολόι του. 23:31. Τράβηξε την καρέκλα από το γραφείο του, την τοποθέτησε μπροστά από την μηχανή και κάθισε. Είχαν απομείνει μόνο δυο λεπτά για να μάθει τι είχε συμβεί. Δύο λεπτά που του φάνηκαν σαν αιώνας. 23:33. Ο άντρας έβγαλε το μαντήλι του από το τσεπάκι του πουκαμίσου του και σκούπισε τον ιδρώτα του. 23:34. Ο ήχος της σειρήνας της μηχανής ακούστηκε. Ο άντρας πετάχτηκε από την καρέκλα. Όταν η σειρήνα σταμάτησε να χτυπάει, άρχισε να στρίβει με ταχύτητα τον μεγάλο τροχό της πόρτας. Άνοιξε την πόρτα και μπήκε στον θάλαμο. Κοίταξε στο σημείο που είχε αφήσει τον Κοιλιά. Τίποτα. Έψαξε γύρω του.

Κοιλιά! φώναξε ανήσυχος.

Δεν τον έβλεπε πουθενά.

Όχι, σε παρακαλώ, όχι πάλι, μουρμούρισε.

Ξαφνικά άκουσε ένα ροκάνισμα πίσω του. Γύρισε και είδε τον Κοιλιά δίπλα από την πόρτα να ετοιμάζεται να βγει στο δωμάτιο.

Κοιλιά! φώναξε ξανά, αυτή την φορά ενθουσιασμένος.

Ο αρουραίος κατατρομαγμένος έτρεξε να χωθεί κάτω από το γραφείο του άντρα. Εκείνος χύθηκε ξωπίσω του.

Κοιλιά, τα καταφέραμε! Είσαι σώος και αβλαβής! φώναζε. Τα κατάφερες Κοιλιά! Έγινες ο πρώτος χρονοταξιδευτής χα χα χα, ξέσπασε σε ξέφρενα γέλια.

Για κάμποση ώρα επικράτησε ένας πανικός μέσα στο μικρό εργαστήριο με τον αρουραίο να προσπαθεί μάταια να βρει ένα ασφαλές μέρος να κρυφτεί και τον άντρα να τρέχει σαν τρελός πίσω του φωνάζοντας και γελώντας. Τελικά τον στρίμωξε στη γωνία και κατάφερε να τον πιάσει.

Άτιμε! του είπε χαρούμενος και τον φίλησε στη μουσούδα. Το ήξερα ότι εσύ θα τα κατάφερνες. Πολύ χαίρομαι που δεν κατέληξες μια μάζα από γούνα και αίμα σαν τους προηγούμενους. Ήσουν πάντα ο αγαπημένος μου ξέρεις.

Τοποθέτησε τον παχουλό αρουραίο πίσω στο κλουβί του και κάθισε στην καρέκλα. Κοίταξε την μηχανή και φούσκωσε από υπερηφάνεια.

Είναι έτοιμη λοιπόν. Η χρονομηχανή μου επιτέλους είναι έτοιμη… και δουλεύει ρολόι! είπε και γέλασε.

Σηκώθηκε από την καρέκλα. Η χρονομηχανή είναι έτοιμη, μουρμούρισε ξανά ξύνοντας τα γένια του. Γύρισε και κοίταξε την φωτογραφία του πατέρα του στο κάδρο πάνω στο γραφείο του. Όλα είχαν ξεκινήσει από εκείνον πριν πολλά χρόνια. Αμέτρητες σημειώσεις, άπειρες δοκιμές και πολλές αποτυχίες. Και τώρα επιτέλους το όνειρο του πατέρα του είχε γίνει πραγματικότητα. Μόνο που αυτός δεν ήταν εκεί για να το μάθει.

Ίσως, είπε ο άντρας καθώς πλησίαζε τον πίνακα ελέγχου, ίσως να μπορούσα να του το πω. Άν γύριζα πίσω για λίγο, πριν το θάνατο του, πριν το ατύχημα.

Ο άντρας άλλαξε την ημερομηνία στο δεύτερο πεδίο: 24 Μαΐου 1987. Σχεδόν αμέσως όμως την μηδένισε ξανά.

Όχι. Όχι ταξίδια στο παρελθόν. Ο πατέρας με είχε προειδοποιήσει. Με είχε βάλει να υποσχεθώ πως αν ποτέ τα καταφέρναμε δεν θα ταξιδεύαμε προς τα πίσω. Τα ταξίδια στο παρελθόν είναι τα πιο επικίνδυνα έλεγε πάντα. Ο ρους της ιστορίας είναι πολύ εύθραυστος. Ένα λάθος και μπορεί να επιστρέψεις σε ένα παρόν πολύ διαφορετικό από αυτό που ήξερες.

Κατευθύνθηκε προς το κλουβί του Κοιλιά. Ο αρουραίος πλέον είχε ηρεμήσει και μασουλούσε αμέριμνος την ποντικοτροφή του.

Τα ταξίδια στο μέλλον όμως είναι επιτρεπτά, Κοιλιά,  είπε στον αρουραίο ο οποίος εξακολουθούσε να μασουλάει την τροφή του χωρίς να του δίνει καμία σημασία. Αυτός ήταν πάντα ο στόχος του πατέρα. Το μέλλον! Ήθελε πάντα να δει πόσο μπορούσε να εξελιχθεί ο πολιτισμός μας, σε τι θαύματα μπορούσε να φτάσει η επιστήμη.

Ο άντρας γύρισε απότομα προς την χρονομηχανή.

Στο μέλλον λοιπόν, φώναξε με ενθουσιασμό υψώνοντας την γροθιά του.

Με γρήγορες κινήσεις άρπαξε την βαλίτσα που έγραφε “Σε περίπτωση επιτυχίας”, φύσηξε την σκόνη από πάνω της και μπήκε στον θάλαμο. Έκλεισε την πόρτα και έστριψε τον εσωτερικό τροχό όπως ακριβώς έκανε λίγα λεπτά πιο πριν για τον Κοιλιά. Πλησίασε τον εσωτερικό πίνακα ελέγχου. Το δάχτυλό του αιωρήθηκε για λίγο πάνω από το πληκτρολόγιο. Τελικά σχημάτισε την ημερομηνία: 1 Ιουνίου 2116. Αρχή καλοκαιριού, εκατό χρόνια μπροστά. Ναι, είναι μια καλή επιλογή, σκέφτηκε κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι. Σίγουρα εγώ τότε δεν θα είμαι ζωντανός οπότε δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να συναντήσω τον μελλοντικό εαυτό μου και να υπάρξουν ίσως κάποια … απρόοπτα. Είναι αρκετά χρόνια ώστε να έχει σημειωθεί μια σημαντική εξέλιξη στην ανθρωπότητα, την οποία ανυπομονώ να δω, αλλά όχι τόσα πολλά ώστε οι αλλαγές να είναι δραματικές και να δυσκολευτώ να προσαρμοστώ σε ένα ίσως τελείως άγνωστο περιβάλλον. Ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω. Και με αυτές τις σκέψεις κάθισε στο κάθισμα του θαλάμου, κάθισμα από το μονόπλανο του παππού του στην πραγματικότητα, το οποίο είχαν προσαρμόσει μαζί με τον πατέρα του μέσα στην χρονομηχανή. Έδεσε τη ζώνη ασφαλείας και άπλωσε το χέρι του στον μοχλό δίπλα του. Πήρε μια βαθιά ανάσα.

Πάμε λοιπόν, είπε και κατέβασε τον μοχλό αποφασιστικά.

Ο ελαφρύς γουργουριστός ήχος και τα πρώτα ταρακουνήματα ξεκίνησαν. Εκείνη την στιγμή οι αμφιβολίες πλημμύρισαν το μυαλό του άντρα. Μήπως η μηχανή δεν ήταν ακόμα έτοιμη για να ταξιδέψει άνθρωπος; Μήπως η μάζα του που ήταν πολύ μεγαλύτερη από του Κοιλιά δημιουργούσε κάποιο πρόβλημα στη ροή της ύλης μέσα στον χωροχρόνο; Μήπως υπήρχε κάποια μύγα μαζί του μέσα στον θάλαμο; Η τελευταία του ανησυχία φυσικά προερχόταν από την αγαπημένη του ταινία επιστημονικής φαντασίας, όπου ο πρωταγωνιστής επιχειρεί να τηλεμεταφερθεί ενώ στον τηλεμεταφορέα έχει βρεθεί εν αγνοία του και μια μύγα, καταλήγοντας ύστερα από αυτό το τραγικό λάθος να μετατρέπεται σιγά σιγά ο ίδιος σε μια τεράστια μύγα. Αυτή η ανόητη σκέψη ήταν αρκετή για να τον κάνει να γελάσει και να ηρεμήσει. Μέχρι που το ελαφρύ ταρακούνημα έγινε βάρβαρο τράνταγμα και ο γουργουριστός ήχος μετατράπηκε σε εκκωφαντικό θόρυβο. Ο άντρας ένιωσε το κεφάλι του να βουίζει, σαν να το χτυπάνε σφυριά από παντού. Έμπηξε τα νύχια του στο παλιό, γδαρμένο δέρμα του καθίσματος, έκλεισε σφιχτά τα μάτια του και παρακάλεσε όλο αυτό το μαρτύριο να τελειώσει σύντομα. Ο στριγκός ήχος της σειρήνας ακούστηκε και ξαφνικά όλα σκοτείνιασαν.

Ο άντρας άνοιξε αργά τα βλέφαρά του. Ένα λαμπερό φως τον ενοχλούσε να δει καθαρά. Ύστερα από λίγο όταν τα μάτια του συνήθισαν στο δυνατό φωτισμό, διαπίστωσε ότι δεν βρισκόταν πια στο εσωτερικό της χρονομηχανής του. Ήταν ξαπλωμένος σε ένα απίστευτα αναπαυτικό κρεβάτι, σκεπασμένος με ένα μεταξένιο σεντόνι. Το μεγάλο δωμάτιο γύρω του ήταν απελπιστικά άδειο. Απέναντι του μια τεράστια τζαμαρία από όπου το φως έμπαινε μέσα. Έξω δεν μπορούσε να δει τίποτα παρά μόνο σύννεφα. Ανασηκώθηκε ελάχιστα. Το κεφάλι του βούιζε ακόμα.

Πρέπει να έχασα τις αισθήσεις μου, μουρμούρησε. Μα… που βρίσκομαι;

Ξυπνήσατε; μια αντρική φωνή ακούστηκε από την πόρτα στα αριστερά του.

Ένας νεαρός με αψεγάδιαστο πρόσωπο και αξιοθαύμαστη κορμοστασιά μπήκε στο δωμάτιο. Πραγματικά αυτός ο νέος έμοιαζε με μοντέλο που ξεπήδησε από κάποια πασαρέλα ή κάποια τηλεοπτική διαφήμιση. Ο άντρας τον κοίταξε για κάποια δευτερόλεπτα ξαφνιασμένος. Στη συνέχεια είπε:

Ξύπνησα, ναι. Και δεν έχω ιδέα που βρίσκομαι ή ποιος είσαι εσύ οπότε θα εκτιμούσα ιδιαίτερα κάποιες κατατοπιστικές εξηγήσεις.

Μα φυσικά. Για αυτό βρίσκομαι εδώ άλλωστε, για να σας βοηθήσω στην περιήγηση σας στον κόσμο μας, είπε ο νεαρός με ένα ευγενικό ωστόσο κρύο χαμόγελο. Βρισκόσαστε στο έτος 2116, 1 Ιουνίου. Η μηχανή σας λοιπόν δούλεψε άψογα.

Ξέρεις για την μηχανή μου; ρώτησε ο άντρας σαστισμένος.

Βεβαίως. Γνωρίζω για σας, την μηχανή σας και την πολυετή προσπάθεια σας να ταξιδέψετε στον χρόνο, η οποία στις 24 Μαΐου του 2016 επιτέλους στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Και λέγοντας αυτά ο νεαρός έδωσε στον άντρα έναν σφραγισμένο φάκελο. Ο άντρας τον κοίταξε με απορία.

Παρακαλώ, ανοίξτε τον. Είναι για σας.

Άνοιξε τον φάκελο με τρεμάμενα χέρια. Έπιασε το κιτρινισμένο φθαρμένο χαρτί, το τράβηξε έξω, το ξεδίπλωσε προσεκτικά και άρχισε να διαβάζει.

Αγαπητέ μου,

Καλωσόρισες στο μέλλον! Επιτέλους τα καταφέραμε! Επιτέλους είμαστε εδώ! Έχω τόσα πολλά να σου γράψω. Δεν θα σου πω όμως τίποτα. Αντιθέτως θα τα κάνει όλα αυτά ο απόγονος μας, ο οποίος φαντάζομαι σου παρέδωσε αυτό το γράμμα όπως ακριβώς του είχα ζητήσει και ο οποίος αυτή την στιγμή θα στέκεται απέναντι σου με αυτό το ευγενικό αλλά κρύο χαμόγελο στο πρόσωπό του. Το θυμάμαι ακόμα, τόσο ανατριχιαστικό! Αλλά σύντομα θα το συνηθίσεις. Παρότι φαίνεται ψυχρός και άκαρδος, σου εγγυώμαι ότι μπορείς να τον εμπιστευτείς πλήρως. Θα σου δείξει τα πάντα και θα λύσει όλες τις απορίες σου, όπως ακριβώς έκανε και με μένα. Είχα αφήσει και σε αυτόν ένα αναλυτικό σημείωμα, για αυτό και γνωρίζει τα πάντα για εμάς. Πόσες φορές άραγε μέσα στο συνεχές του χρόνου να έχει επαναληφθεί αυτό το μοτίβο αναρωτιέμαι. Και πότε άραγε να συνέβη για πρώτη φορά. Μυστήριο και πολύπλοκο πράμα ο χρόνος, θα το ανακαλύψεις κι εσύ σύντομα. Ας μη σε κουράζω άλλο όμως. Σε αφήνω να απολαύσεις την εμπειρία.

Και μην ξεχάσεις όταν επιστρέψεις στο παρόν σου να αφήσεις και εσύ το γράμμα σου στον… επόμενο.

Ακολουθούσε η υπογραφή του γράφοντα. Τα χέρια του άντρα έτρεμαν ακόμα. Ξαναδιάβασε το σημείωμα άλλες δυο φορές τουλάχιστον. Περιεργάστηκε το χαρτί, το μελάνι, την γραφή. Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Ήξερε ακριβώς από ποιον ήταν. Πως θα μπορούσε άλλωστε να μην αναγνωρίσει τα ίδια του τα γράμματα, την ίδια του την υπογραφή;

(Συνεχίζεται…)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s