nothings
Ιστορίες της Marvel:  Ταξίδι Στο Μυστήριο #87, Δεκέμβριος 1962

Ο άντρας δίπλωσε ξανά το γράμμα και το τοποθέτησε πίσω στον φάκελο. Κοίταξε τον νεαρό σχεδόν σαν χαμένος.

Εγώ το έγραψα αυτό, του είπε.

Το γνωρίζω, απάντησε εκείνος.

Ναι, εσύ γνωρίζεις τα πάντα για μας… εεε… θέλω να πω για μένα.

Απομάκρυνε το μεταξωτό σεντόνι από πάνω του και κάθισε στην άκρη του κρεβατιού.

Πες μου όμως και εσύ κάτι για σένα.  Πώς ακριβώς έφτασε αυτό το γράμμα σε σένα; Ποιο είναι αυτό το μέρος; Και η χρονομηχανή μου, που βρίσκεται;

Αυτό το σπίτι ήταν κάποτε το σπίτι σας. Μένω σε αυτό το δωμάτιο, η οικογένεια μου μένει στον κάτω όροφο όπως και ο αδελφός μου και η σύντροφος μου στο διπλανό δωμάτιο. Στο υπόγειο βρίσκεται η χρονομηχανή σας, εκεί που ήταν πάντα, εδώ και έναν αιώνα. Πέρναγε από γενιά σε γενιά, κανείς δεν ήξερε πως να την χειριστεί, το μόνο που ξέραν οι προγονοί μου ήταν ότι έπρεπε να κληρονομούν στους απόγονους τους δύο φακέλους που θα ανοίγονταν συγκεκριμένη ημερομηνία, έναν φάκελο για τον απόγονο και έναν για τον επισκέπτη που θα έφτανε από την χρονομηχανή. Και τότε όλα θα ξεκαθάριζαν. Εγώ είμαι λοιπόν ο απόγονος που είχε στην κατοχή του το γράμμα την ημερομηνία που έπρεπε να ανοιχθεί. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε. 

-Μάλιστα, είπε ο άντρας και έμεινε για λίγο σιωπηλά σκεπτικός. Τόσα άτομα λοιπόν σε αυτό το μικρό σπίτι; Μάλλον η οικονομία της χώρας δεν βελτιώθηκε ιδιαίτερα ακόμα και 100 χρόνια μετά, αστειεύτηκε τελικά.

 Ο νεαρός χαμογέλασε.

Τα πράματα έχουν αλλάξει, κύριε. Έχω δει σε ντοκιμαντέρ πως ακριβώς ζούσατε παλιά. Ένα ολόκληρο σπίτι μόνο για μια οικογένεια, εξωφρενική σπατάλη χώρου και φυσικά χρημάτων. Θα σας δείξω αμέσως πως ζει μια οικογένεια σήμερα σε ένα δωμάτιο.

Σε ένα δωμάτιο; αναρωτήθηκε ο άντρας.

Δείξε μου λοιπόν, είπε και σηκώθηκε από το κρεβάτι αποφασιστικά.

Κρεβατοκάμαρα τέλος, πρόσταξε ο νεαρός. Κουζίνα!

Ξαφνικά μια τρύπα εμφανίστηκε στο πάτωμα, ακριβώς κάτω από το κρεβάτι, και σύντομα το ρούφηξε μέσα της. Η τρύπα έκλεισε ξανά αθόρυβα και το πάτωμα έγινε όπως πριν. Ο τοίχος στα αριστερά του δωματίου υποχώρησε και ένα ογκώδες μηχάνημα που έμοιαζε με αυτόματο πωλητή εμφανίστηκε. Ο νεαρός το πλησίασε και ύστερα στράφηκε προς τον άντρα.

– Έχετε κάποια ιδιαίτερη προτίμηση για το πρωϊνό σας; τον ρώτησε.

Εεεμ, δεν ξέρω, απάντησε εκείνος μπερδεμένα. Αυγά με μπέικον ίσως… και λίγο καφέ.

Αυγά, μπέικον, καφές, είπε ο νέος στο μυστηριώδες μηχάνημα.

Χωρίς να κάνει τον παραμικρό θόρυβο και μέσα σε μόλις πέντε λεπτά το μηχάνημα ετοίμασε την παραγγελία. Ένα πιάτο με δυο αβγά και μπέικον εμφανίστηκε στην μπροστινή εσοχή του ενώ ένα ποτήρι καφέ ξεπρόβαλε από το πλάι. Ο νεαρός τα πήρε στα χέρια του.

Τραπέζι και καρέκλα, πρόσταξε και για ακόμα μια φορά το πάτωμα άνοιξε και ένα τραπέζι με μια καρέκλα εμφανίστηκαν εκεί που πριν βρισκόταν το κρεβάτι.

Παρακαλώ καθίστε.

Ο άντρας κάθισε φανερά εντυπωσιασμένος. Ο νεαρός τοποθέτησε το πιάτο με το μπέικον και τα αβγά μπροστά του. Ο άντρας τα κοίταξε. Δεν είχε ξαναδεί πιο φωτεινά χρώματα σε πιάτο με φαγητό. Οι κρόκοι των αβγών είχαν ένα πορτοκαλί χρώμα πιο ζωηρό και από αυτό του ήλιου σε ανοιξιάτικη λιακάδα ενώ το μπέικον ήταν τόσο κόκκινο που μπορούσες να νιώσεις την λαχταριστή του γεύση κοιτάζοντας το απλά και μόνο. Άρπαξε το πιρούνι και δοκίμασε ανυπόμονα. Όσο όμορφα και γευστικά φαίνονταν τόσο άνοστα και αδιάφορα ήταν στην πραγματικότητα. Και τα δύο θύμιζαν κάτι από αβγό και μπέικον αντίστοιχα αλλά σίγουρα δεν ήταν οι αναμενόμενες φυσιολογικές τους γεύσεις. Δοκίμασε τον καφέ. Η κατάσταση εδώ ήταν λίγο καλύτερη.

Τι είναι αυτά; ρώτησε τον νεαρό.

Αβγά, μπέικον και καφές, απάντησε απολύτως φυσιολογικά.

Ναι, σίγουρα έτσι φαίνονται αλλά δεν είναι. Η γεύση τους δεν είναι αυτή που θα έπρεπε.

Ίσως να σας φαίνεται διαφορετική γιατί έχετε συνηθίσει στην γεύση αβγών από πραγματικές κότες και μπέικον από πραγματικό χοιρινό.

Τι θες να πεις; Αυτά από που προέρχονται;

Η εκμετάλλευση και η σφαγή ζώων για την δική μας ικανοποίηση τροφικών αναγκών έχει σταματήσει εδώ και χρόνια. Τουλάχιστον στα μεγάλα πολιτισμένα αστικά κέντρα. Υπάρχουν φυσικά ακόμα… βάρβαροι που συνεχίζουν να εκτρέφουν ζώα και να απολαμβάνουν, όπως λένε, τα καλά που τους προσφέρουν. Αυτά τα αβγά και αυτό το μπέικον κατασκευάζονται στα εργαστήρια παραγωγής τροφίμων μας. Οι απαραίτητες πρωτεΐνες , βιταμίνες και όλα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα πραγματικό μπέικον συνδυάζονται κατάλληλα σε κυτταρικές καλλιέργειες και ύστερα από έναν συγκεκριμένο χρόνο επώασης στο εργαστήριο το τελικό προϊόν είναι έτοιμο για κατανάλωση. Εντελώς ανώδυνα.

-Μάλιστα, είπε ο άντρας απογοητευμένος από αυτή την εξέλιξη στην διατροφή του μέλλοντος. Έσπρωξε το πιάτο και σηκώθηκε από το τραπέζι. Ίσως οι επιστήμονες της παραγωγής τροφίμων σας χρειάζεται να δουλέψουν λίγο παραπάνω στον τομέα της γεύσης και λιγότερο στην εμφάνιση, δεν νομίζεις; 

Ο νεαρός δεν απάντησε και κοίταξε σχεδόν υποτιμητικά τον άντρα.

Ωραία λοιπόν, είπε εκείνος θέλοντας να διώξει την αμηχανία της στιγμής. Είδα πως ένα δωμάτιο συνδυάζει τις λειτουργίες ενός ολόκληρου σπιτιού και πως προμηθεύεστε πλέον την τροφή σας. Τι άλλο μπορείς να μου δείξεις από το μέλλον σας; Ίσως να πηγαίναμε μια βόλτα έξω, είπε και γύρισε να κοιτάξει έξω από την μεγάλη τζαμαρία.

Ο άντρας έμεινε άναυδος από αυτό που αντίκρισε. Ή μάλλον από αυτά που δεν αντίκρισε. Το σπίτι του, πίσω στο 2016, ήταν χτισμένο στην καρδιά ενός αχανούς δάσους. Όπου και αν κοιτούσες από τα παράθυρα έβλεπες μια θάλασσα από δέντρα… τότε. Τώρα υπήρχε η απόλυτη ερημιά. Δεν μπορούσε να δει ούτε ένα δέντρο σε απόσταση χιλιομέτρων. Ένας φαρδύς δρόμος ξεκινούσε στην πλαγιά του λόφου όπου βρισκόταν το κτίριο και κατέληγε κάτω στην μεγάλη πόλη, η οποία φαινόταν σαν ένας πελώριος μαύρος λεκές που ξερνούσε καπνό ανάμεσα σε άλλες μικρότερες, βρώμικες κηλίδες “πολιτισμού” γύρω της.

Μα… τι… τι συνέβη; τραύλισε ο άντρας, μη μπορώντας να τραβήξει το βλέμμα του από αυτό το άγονο γκρι τοπίο.

Τι εννοείται; τον ρώτησε ο νεαρός.

Το δάσος, τα δέντρα. Δεν μπορεί να χάθηκαν όλα, ήταν τόσα πολλά. Δεν βλέπω πουθενά πράσινο, δεν καταλαβαίνω, είναι λες και βρισκόμαστε στην έρημο.

Α τα δέντρα, βεβαίως, τα είχα ξεχάσει. Τα δάση κύριε βρίσκονται υπό εξαφάνιση. Έχουν μείνει ελάχιστα πια και αυτά είναι σε προστατευμένες περιοχές όπου κανένας δεν μπορεί να πάει χωρίς να έχει πάρει πρώτα ειδική άδεια. Να φανταστείτε εγώ είμαι 50 ετών και δεν έχω βρεθεί ακόμα ανάμεσα σε δέντρα. Πρέπει να τα επισκεφτώ κάποια μέρα, λένε ότι είναι εμπειρία ζωής.

Ο άντρας σοκαρίστηκε. Το μυαλό του είχε σταματήσει, δεν ήξερε ποια πληροφορία να επεξεργαστεί πρώτη. Τα δάση εξαφανίζονταν; Προστατευμένες περιοχές; Εμπειρία ζωής να περπατάς ανάμεσα στα δέντρα; Αν είναι δυνατόν! Και ο νεαρός που βρισκόταν μπροστά του ήταν μεγαλύτερος του κατά είκοσι χρόνια; Ο άντρας ένιωσε να ζαλίζεται και κάθισε αργά στο πάτωμα καθώς όλα τα έπιπλα είχαν χαθεί πλέον μέσα στο πάτωμα ή στους τοίχους.

Μα κύριε σας παρακαλώ, μη κάθεστε κάτω. Να φωνάξω μια καρέκλα; είπε ο νεαρός και έκανε τον άντρα να γελάσει.

Δεν φανταζόταν ότι θα άκουγε ποτέ αυτή την φράση. Ούτε ότι τα δέντρα θα εξαφανίζονταν.

Οκ λοιπόν, είπε τελικά. Ας τα πάρουμε όλα με μια σειρά. Καταρχάς τι συνέβη στα δάση; Πως διάολο εξαφανίστηκαν τα δέντρα;

Συνέβη στην εποχή που ονομάζουμε εποχή του μεγάλου πολέμου του οξυγόνου. Πολλά δάση είχαν ήδη αποξηλωθεί τα προηγούμενα χρόνιa λόγω των αυξανόμενων αναγκών του πολιτισμού μας. Το κάποτε απέραντο δάσος του Αμαζονίου εξαφανίστηκε στην εποχή του παππού μου. Ο ρυθμός καταστροφής των δασών ξεπερνούσε κατά πολύ τον ρυθμό ανανέωσης τους. Αυτό σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρική ρύπανση οδήγησαν σε εκτόξευση της θερμοκρασίας σε βαθμούς που πρώτη φορά έβλεπε η ανθρωπότητα. Σαν συνέπεια τα κρούσματα πυρκαγιών αυξήθηκαν το οποίο φυσικά ενέτεινε το αρχικό πρόβλημα. Χιλιάδες είδη δέντρων, αλλά και ζώων που ήταν στενά συνδεδεμένα με αυτά, εξαφανίστηκαν. Τα επίπεδα οξυγόνου έπεσαν τραγικά, οι βροχές μειώθηκαν και η ξηρασία ήταν πλέον γεγονός στις περισσότερες χώρες. Υπό αυτές τις συνθήκες όπως καταλαβαίνετε ήταν ακόμα πιο δύσκολο να μεγαλώσουν νέα δέντρα. Παγιδευτήκαμε σε έναν φαύλο κύκλο και ήταν πολύ αργά για να επαναφέρουμε την κατάσταση εκεί που ήταν παλιά. Το γεγονός βέβαια που ανησύχησε περισσότερο την ανθρωπότητα ήταν η μείωση του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα. Χωρίς αυτό δεν μπορούμε να ζήσουμε, αυτό δεν έχει αλλάξει και ούτε πρόκειται όσα χρόνια και αν περάσουν. Έτσι λοιπόν ξεκίνησε ο πόλεμος. Οι ισχυρές οικονομικά χώρες έκαναν μια συμφωνία να βρουν μια εναλλακτική πηγή οξυγόνου αλλά μέχρι τότε έπρεπε κάπως να μειώσουν την κατανάλωση του. Σε αυτό το σημείο γράφτηκε ίσως μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της ανθρωπότητας.   

Τι συνέβη; ρώτησε με αγωνία ο άντρας ο οποίος είχε ήδη τρομοκρατηθεί αρκετά με τα όσα άκουγε.

Για να μειωθεί η κατανάλωση, έπρεπε να μειωθούν οι … καταναλωτές. Έτσι δημιουργήθηκαν τα έκτακτα προγράμματα εξόντωσης ανθρώπων που η αναπνοή τους κρίθηκε… ανώφελη. Όπως καταλαβαίνεις οι περιοχές που επλήγησαν περισσότερο ήταν οι πιο πολυπληθείς και άπορες. Λαοί και φυλές που ήδη ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Η Νότια Αμερική, η Αφρική, η Ινδία και η Κίνα έχασαν μεγάλο μέρος του πληθυσμού τους. Εξεγέρσεις ξέσπασαν παντού. Επικράτησε μια πενταετία χάους και φρικαλεοτήτων. Τελικά οι επιστήμονες έδωσαν τέλος στον μεγάλο πόλεμο με την ανακάλυψη των πολύτιμων μηχανών παραγωγής οξυγόνου. Οι μηχανές αυτές βρίσκονται πλέον παντού και είναι απαραίτητες για την επιβίωση μας. Παράγουν τεράστιες ποσότητες οξυγόνου εκμεταλλευόμενες μια άλλη πηγή που ως τότε δεν υπολογίζαμε σημαντικά, το φυτοπλαγκτόν. Διανύουμε πλέον μια περίοδο ευημερίας και ειρήνης, αν και πολλοί λένε πως σύντομα πλησιάζει μια κρίση παρόμοια με αυτή των δασών, η κρίση των ωκεανών. Η συγκέντρωση των πλαστικών στους ωκεανούς έχει φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα, τόσο ώστε πριν 2 χρόνια απαγορεύτηκε εντελώς η χρήση κάθε πλαστικού υλικού προς αποφυγή των χειρότερων.

Ο άντρας είχε μείνει κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό. Προτού προλάβει να σχολιάσει το οτιδήποτε όμως μια νεαρή κοπέλα μπήκε στο δωμάτιο. Φαινόταν γύρω στα 18, ψηλή, με ξανθά μαλλιά, καταγάλανα μάτια και άψογα χαρακτηριστικά. Φορούσε μια εφαρμοστή φόρμα που αναδείκνυε κάθε λεπτομέρεια του υπέροχου κορμιού της αφήνοντας λίγα στην φαντασία. Ο άντρας τράβηξε το βλέμμα του από πάνω της γρήγορα καθώς ένιωσε ότι την έβλεπε σχεδόν γυμνή. Η κοπέλα στάθηκε δίπλα στον νεαρό και τον φίλησε ψυχρά στο μάγουλο. Ύστερα γύρισε και κοίταξε τον άντρα.

Γεια σας, του είπε. Ελπίζω να απολαμβάνετε την βόλτα σας στο … μέλλον μας. Είμαι η σύντροφος του απογόνου σας. Μα γιατί κάθεστε στο πάτωμα;

Ο άντρας σηκώθηκε και έδωσε το χέρι στην κοπέλα για να συστηθεί. Αυτή το έπιασε και το χάιδεψε σχεδόν προκλητικά. Ύστερα τον πλησίασε και τον ακούμπησε στο μπράτσο, πέρασε τα δάχτυλα της αργά μέχρι τον λαιμό του και έβαλε το χέρι της μέσα από την μπλούζα του. Ο άντρας την σταμάτησε αρπάζοντας την από το καρπό. Κοίταξε τον νεαρό. Καμία αντίδραση.

Ώστε έτσι λοιπόν ήταν οι άντρες πριν 100 χρόνια, είπε η κοπέλα. Ασυγκίνητοι απέναντι σε όμορφες γυναίκες.

Επέστρεψε στο πλευρό του συντρόφου της, ο οποίος την αγκάλιασε από την μέση μηχανικά.

Συγχωρέστε με, είπε ο άντρας. Προφανώς δεν καταλαβαίνω τους νέους τρόπους αυτή της κοινωνίας.

Όχι δεν τους καταλαβαίνετε καθόλου, είπε το κορίτσι. Είστε κολλημένος στις αδιανόητες πεποιθήσεις του αιώνας σας όπου σε ένα ζευγάρι πρέπει να είναι εξαρτημένος ο ένας από τον άλλον. Βλέπετε εδώ τα πράματα λειτουργούν διαφορετικά. Μπορώ να πάω με όποιον θέλω και ο σύντροφος μου να έχει όποια επιθυμεί. Δεν είμαι μαζί του γιατί τον έχω ανάγκη, ούτε γιατί τον αγαπάω μέχρι θανάτου. Τι ανόητη διατύπωση τελοσπάντων! Λέτε πολλά τέτοια στην εποχή σας , έτσι δεν είναι; “Θα σ’αγαπώ μέχρι θανάτου, θα σε περιμένω όσο χρειαστεί, δεν θα σε αφήσω ποτέ, θα σ’αγαπώ για πάντα” και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Η κοπέλα γέλασε κοροϊδευτικά.

Καημενούληδες μου. Πιστεύετε ακόμα στο “για πάντα” όπως πίστευαν κάποτε ότι υπήρχε θεός. Ή μήπως πιστεύεις και εσύ ακόμα στον θεό; Αχ, δεν ξέρω, πάντα τις μπέρδευα αυτές τις εποχές, μου φαίνονται όλες τόσο… πρωτόγονες! Όπως και να έχει, πρέπει να μάθεις ότι σε αυτόν τον κόσμο οι σχέσεις είναι όλες ελεύθερες γιατί όλοι γνωρίζουμε πια ότι κανένας δεν είναι αναντικατάστατος και φυσικά τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Απλή λογική, είπε η κοπέλα και αγκάλιασε με απάθεια τον σύντροφο της ενώ κοιτούσε με νόημα τον άντρα.

Ο άντρας κοίταξε το ζευγάρι. Ένας άντρας και μια γυναίκα, εμφανισιακά τέλειοι. Τόσο τέλειοι που μοιάζουν ψεύτικοι, σκέφτηκε. Ένας άντρας και μια γυναίκα χωρίς κανένα πραγματικό συναίσθημα ο ένας για τον άλλον μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο. Πόσο ταίριαζε το δωμάτιο με την ψυχή τους…

(Συνεχίζεται…)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s