fafafa
Perfect Blue (1997)

Κάπου διάβασα ότι οι άνθρωποι δεν είναι κακοί, ούτε ανόητοι. Είναι απλά αδιάφοροι.

Στα όνειρα μου όμως αλλάζουν, γίνονται πιο… ανθρώπινοι. Γιατί τα όνειρα να μην κρατάνε περισσότερο; Πολύ περισσότερο… Γιατί τα όνειρα να είναι μόνο όνειρα, και όχι όλη μας η ζωή; Κι αν κάνουμε λάθος, και αυτό που ζούμε είναι ένα παιχνίδι του μυαλού μας και αυτά που ονειρευόμαστε είναι η πραγματικότητα; Κάπου το διάβασα και αυτό, δεν θυμάμαι που, όμως θα μου άρεσε να είναι αλήθεια.

Κουράστηκα να σκέφτομαι και να ελπίζω για κάτι καλύτερο. Ξεφυλλίζω τις σελίδες από το αγαπημένο μου μυθιστόρημα. Μερικές φορές εύχομαι να ήμουν και εγώ ένας χαρακτήρας από ένα μυθιστόρημα. Να ζω σε έναν κόσμο φανταστικό, με ήρωες που διαλέγουν πάντα το σωστό,  θριαμβεύουν ενάντια στο κακό και στο τέλος όλοι ζουν καλά. Τόσο απλά, ο συγγραφέας θα πάρει όλες τις αποφάσεις για μένα, θα διαλέξει την μοίρα μου, θα γράψει την αρχή και το τέλος μου. Θα έχω έναν προορισμό, έναν σκοπό. Και ένα ευτυχισμένο τέλος.

Αλλά η ζωή δεν είναι όνειρο, ούτε μυθιστόρημα. Η ζωή είναι αυτό που είναι. Και οι άνθρωποι παραμένουν αδιάφοροι.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s